دل غم پر شد از غم،از غم من

سراپا سوخت غم در ماتم من

از آن روزی که غم سوزد برایم

غم غم هم فزون شد بر غم من

همه چیز را یاد گرفته ام !

یاد گرفته ام که چگونه بی صدا بگریم

یاد گرفته ام چگونه با تو باشم بی آنکه تو باشی !

یاد گرفته ام ....نفس بکشم بدون تو......و به یاد تو !

یاد گرفته ام بی تو گریه کنم...و بدون شانه هایت....!

و مهمتر از همه...

 یاد گرفتم که با یادت زنده باشم و زندگی کنم !

اما هنوز یک چیز هست که یاد نگر فته ام ...

که چگونه.....!

برای همیشه خاطراتت را از صفحه دلم پاک کنم ...

و نمی خواهم که هيچ وقت یاد بگیرم ....

تو نگرانم نشو !!

فراموش کردنت را هيچ وقت یاد نخواهم گرفت

كورسوی اميد زندگيم با رفتنت خاموش شد

هرگز تصور نمي كردم با رفتنت اينگونه تنها شوم...

زنـدگـی قصـه ی تلـخی اسـت

  کـه از آغـازش

  بســکه آزرده شـدم

  چشــم به پـــایـــان دارم...

گفته بودي كه شبي مي آیم

باز شب شد و از پنجره ام همچنان راه  تو را مي پايم

پشت اين پنجره ها شب همه شب

پشت اين پنجره ها پنجه بر پيكر شب مي سايم

نكند بيهوده تكرار شود

قصه چشم به راهي هايم

باز شب شد شب و از پنجره ام

همچنان راه تو را مي پايم

باز شب شد...

صبر کن عشق زمین گیر شود بعد برو

یا دل از دیدن تو سیر شود بعد برو

تو اگر کوچ کنی بغض خدا می شکند

صبر کن گریه به زنجیر شود بعد برو

من که می سوزم و پروانه ندارم چه کنم؟؟؟...

بیا که لحظه لحظه های انتظار

 تمام  وجود خسته مرا

به نیستی کشانده است

من تو را تا بی کرانها

من تو را تا کهکشانها

از زمين تا آسمانها

دوست دارم می پرستم

من تو را همچون اهورا

من تو را همچون مسيحا

همچون عطر پاک گلها

دوست دارم می پرستم

من تو را با هستی خود با وجودم

عاشقم با خون خود با تمام تار و پودم

من تو را با لحظه های انتظارم

عاشقم با اين نگاه بی قرارم

من تو را همچون پرستو

ياسمن ها،نسترن ها

من تو را با هر چه هستی

دوست دارم می پرستم 

نه لاله نه گل نه نسترن مي خواهم

خواهم ز خداي خويش کنجي خلوت

من باشم و آن کسي که من مي خواهم 

وقتي پايان داستان

دستان مهربان تو نباشد

بگذار قصه گو هر طور كه مي خواهد

داستان را ادامه دهد

بغض مجالم نمی دهد

اشک می ریزم

 غم مجالم نمی دهد

سایه ها را می شمارم

ابر مجالم نمی دهد

رویا ها را می شمارم

 باد مجالم نمی دهد

ای کاش دمی هم

مرگ مجالم نمی داد

دل تنگم و دیدار تو درمان من است

بی رنگ رخت زمانه زندان من است

بر هیچ دلی مباد و بر هیچ تنی

آن چز غم هجران تو بر جان من است 

گریه نکن گلم همه کسم 

رسم دنیا بی وفاییه 

دلکــــــــم دلکــــــــم دلکــــــــم

دل من بغضتو بشکن 

غریبگی نکن با من 

ببار مثل ابر بهار دل من 

اونی که تو رو شکسته  

خدا جوابشو میده 

ببار مثل ابر بهار دلکــــــــم  

هیچ کس کاری به کار من نداشت

بنویسید بعد مرگم روی سنگ

با خطوطی زیبا و قشنگ

او که خوابیده است در این گورستان سرد

بودنش را هیچ کس باور نکرد

باید فراموشت کنم

چندیست تمرین می کنم

من می توانم می شود

 آرام تلقین می کنم

سخت است اما می شود

 در نقش یک عاقل روم

شب نه دعایت می کنم

نه صبح نفرین می کنم

حالم نه اصلا خوب نیست

 تا بعد بهتر می شود

فکری  برای  این دل

 تنهای  غمگین  میکنم

من می پذیرم رفته ای و

 بر نمی گردی همین

خود را برای درک این

 صد بار تحسین می کنم

کم کم ز یادم می روی

این روزگار و رسم اوست

این جمله را با تلخی اش

صد بار تضمین می کنم

هیچ کس ویرانیم را حس نکرد

وسعت تنهاییم را حس نکرد

در میان خنده های تلخ من

گریه پنهانیم را حس نکرد

در هجوم لحظه های بی کسی

درد بی کس ماندنم را حس نکرد

آنکه با آغاز من مانوس بود

لحظه پایانیم را حس نکرد

امشب بغض تنهایی من دوباره می شکند

چشمانم بس که باریده تحمل نور مهتاب را هم ندارد

آه که چقدر تنهایم ...! 

ميلاد گل رسول و زهرا و علي است

زيرا که جهان خجسته زين نور جلي است

ما را دگر از روز جزا بيمي نيست

چون بر دل ما عشق حسين ابن علي است